Rock & Lol
Oor/ Geert Henderickx/ 23 januari 1999
Skik betekent schik in het Drents, hetgeen steeds duidelijker de enige juiste naam voor het trio blijkt, want weinig andere groepen stralen zo'n jongensachtig speelplezier uit als deze vlegels uit het afgelegen Erica. Met hun onweerstaanbare rock & lol wisten ze zich eerst binnen de kortste keren op te werken tot een van de populairste live-acts van Nederland, om vervolgens met het van een magisch mondharmonicaloopje voorzien Op Fietse een onverwacht grote hit te scoren. Het wordt door menig recensent nogal eens klakkeloos beweerd wanneer zich weer eens een vermeende sensatie aandient, maar Skik maakt daadwerkelijk 'pure pop for now people' zoals Nick Lowe zijn artistieke doelstelling ooit verwoordde. En net als de goedgemutste Brit toont voorman Daniel Lohues zich een ambachtelijk muzikant van de oude stempel met meer dan genoeg historische kennis om fantasievol op de klassieken te kunnen voortborduren. Misschien bezit hij zelfs wel teveel talent, in die zin dat alles hem wat al te makkelijk afgaat, te oordelen althans naar de laconiek klinkende pastiches op het overigens spetterende 's Nachts. Zo bevat dit derde album van Skik bekwame stijloefeningen in reggae, ska, blues, country en zelfs vaudevillepop à la The Kinks, die in weerwil van hun amusementswaarde toch enigszins lijden onder een zekere vrijblijvendheid. Bovendien dreigt het geheel bijgevolg iets fragmentarisch te krijgen, terwijl Lohues als zanger in het georkestreerde titelstuk op zijn tenen moet gaan staan om die aanstekerballade tot een goed einde te brengen. Wat meer persoonlijke wanhoop als in het absolute prijsnummer 'Waor Ben Ik Met Bezig?' had voor de diepgang trouwens geen kwaad gekund, al kan men dat van een aartsoptimist eigenlijk moeilijk verlangen. Laat de perfecte pop van Skik daarom vooralsnog maar blaken van levenslust, want wie van 's Nachts niet subiet in een opgewekt humeur raakt, is een reddeloos verloren stuk chagrijn.
