Overal & Nergens
Oor/ Tom Engelshoven/ september 2000
Op de vierde Skik-cd heeft zanger/gitarist/bandleider Daniel Lohues het op zijn heupen. Dat hij, die altijd heimwee had en zich verschuilde in de veiligheid van de provincie Drenthe, nu de grote wilde wereld in wil, dat zullen we op Overal & Nergens weten. Zijn moederstaal (die van Bartje) is gesneuveld en verruild voor een met turfstekersaccent gekruid ABN. Voordeel is dat we hem tegenwoordig in Bunschoten, Sappermeer en het Geuldal ook kunnen verstaan. Zelfs op de Coolsingel, het Neude of Rokin hebben ze nu niet meer het gevoel dat Skik uit Finland komt. Nadeel? Er is geen nadeel. Ander opvallend feit: het sobere rock & roll instrumentarium, voornamelijk bas, drums en gitaren ( vierde bandlid Marco Geerdink, neef van Daniel, is definitief toegetreden) Het maakt de muziek herkenbaar en pittig, hoewel de verankering in de Amerikaanse rootsrock van de sixties en fifties aanvankelijk de aandacht dreigt af te leiden van Daniels trefzekere gedrevenheid. Het is even wennen, maar Skik pakt je al gauw. Zeker vanaf het meeslepend voortdenderende 'Amsterdam' (zou hij daar naar toe willen? Daar kom je jezelf wel tegen). Op één of andere manier vindt Lohues daar de juiste toon, groove en blijkt hij een ware grootmeester in het vertolken van de stem der rusteloosheid. 'Ik wil weg' zingt hij. En: 'Je vindt me toch niet'. In dit soort nummers tilt de muziek hem en jou op (groots is hij in 'Niks aan doen'), om je af en toe op de grond te zetten in een naakte talking folk als 'Als je ontevreden bent' of een Claptoneske blues als 'Hersenpan vol blues'. Overal & Nergens is meer dan goed, maar belooft tegelijkertijd ook meteen meer. Dit is het ideale voorstadium voor de ultieme Skik-plaat, waarop het talent Daniel Lohues exact zijn plek weet.
