Optreden Skik in de Oosterpoort Groningen
Rob Chevalier/ De Gelderlander/ 18 januari 2002
De lichten zijn uit. De spotlights gaan aan. Ze zijn niet gericht op het podium. Ze wijzen naar het plafond. Daar komen twee benen uit vandaan. Het zijn de benen van Marlen Davers, de drummer van Skik. "Ach, soms krijg je rare ideeën in zo'n busje." Zanger Daniel Lohues brengt de stunt terug tot normale proporties. Want Skik houdt eigenlijk helemaal niet van grootse daden, de Drentenaren koesteren juist de kleine dagelijkse dingen. Koffie, tv en worst. Op de fiets of in de trein. De normale zaken krijgen alle aandacht. Nuchter bezongen en met een kinderlijk soort nieuwsgierigheid. 'Hoe kan dat nou?' vraagt Lohues zich af. Zelfs als de liefde het onderwerp is, blijft de toon nuchter. 'Als je ontevreden bent. Doe er dan iets aan. Of ga weg of zo'.
Inderdaad, dat zingt Lohues in gewoon Nederlands. Skik heeft op de laatste cd Overal & Nergens het Drents opzij gezet. Niet dat het heel veel uitmaakt. Skik blijft aanstekelijk met nummers als 'Ik ga als een speer'. En het accent blijft natuurlijk. De t's zijn hard en halve woorden verdwijnen. Skik komt uit Erica. Daar hebben ze meer dan alleen de uitspraak aan te danken. Want, zegt Lohues, we kunnen het niet helpen, maar we moeten altijd een beetje blues spelen. Die hebben ze in Drenthe natuurlijk maar van één man: de enige echte legende uit Drenthe, mister Cuby & The Blizzards; Harry Muskee. En hij was er gisteravond. Om zijn zware stem te laten horen en de bluesgitarist in Lohues alle ruimte te geven. Skik had nog een gast, ook Rudeboy zong mee in zijn beste Drents. De variatie was groot, het tempo lag hoog en de vrolijkheid heerste. Skik stijgt live ver boven de platen uit. Het zijn gewoon de lol en het enthousiasme die Skik op het podium tot een heerlijk ongecompliceerde en voortdurend boeiende act maken. En dat is al een stunt op zich.
