Skik - Tof
Oor/ Tom Engelshoven/ 1 juni 2002
Tof is het vijfde album van Skik, de Drents groep waarvan Daniel Lohues het boegbeeld is. Zong hij aan het begin van het Skik-tijdperk steevast in het Drents, nu bezigt hij alweer enige tijd zijn versie van het ABN. Daarin klinkt op een prettige naïeve manier echter nog steeds het accent van De Provincie terug. Het landelijke en dromerige in die stem past prima bij het wat Amerikaans aandoende muzikale idioom dat Skik op Tof hanteert. Of het nu surf is, zoals in het titelnummer, of country (zoals in de Gram Parsons-ode Land Van Melk & Honing, Wiet & Witte Wijn), countryfolk (Ter Voorkoming Van Misverstanden # 61) of folkrock (Over Jou), de geest van de late jaren ’60 op het Amerikaanse muzikale platteland waaiert vaak over Tof heen. We denken aan Neil Young en Bob Dylan, maar ook aan Buffalo Springfield. Een enkele keer liggen de vroege Beatles op de loer (Dankjewel Voor De Zon, met strijkkwartet en Bach-trompet) en ook de jonge Stones (Doe Mij Maar Jou). Zo verwijst Tof op een losse manier steeds naar een tijdperk dat pop nog pril was en zonder al te veel cynisme. Dat past prima bij de vreemde mengeling van tevredenheid en verwondering over kleine dingen, die Lohues zo mooi weet te verklanken. Er is soms wel enige melancholie. Bijvoorbeeld over zijn one night stand met een Canadian Girl (mooie pedal steelpartij van ex-UDS-gitarist René van Barneveld) of in Alles Gaat Voorbij, met spinetachtige keyboard. Maar Tof is toch vooral het werkstuk van een zanger en een band die op een onbevangen manier uitdragen dat er maar weinig nodig is om het leven en de liefde tof te maken. Het zijn de kleine dingen die het doen.
