Niks Is Zoas 't Lek (Polydor)
Oor/ Geert Henderickx/ April 1997
Skik diende zich amper een jaar geleden vanuit het niets aan als de volgende grote belofte van de vaderlandse dialectrock. Zeker voor een groep zonder noemenswaardige ervaring klonk haar titelloze debuutalbum onvoorstelbaar volwassen, temeer daar er geen producer aan te pas was gekomen. De enthousiaste respons resulteerde in een veelheid aan optredens, waardoor het Drentse trio de nodige routine kon opdoen. 'Niks Is Zoas 't Lek' getuigt dan ook van een rotsvast zelfvertrouwen, dat door het blakende speelplezier verschoond blijft van arrogantie. Compositorisch mag er dan wel geen ontwikkeling te bespeuren vallen, daartegenover staan de fantasievollere arrangementen, terwijl het geheel ondanks de afwisselende instrumentatie stilistisch een hechtere eenheid vormt. Voorman Daniel Lohues toont zich opnieuw een ambachtelijk liedjesschrijver, want niet voor niets wekt 'Niks Is Zoas 't Lek' associaties met onder anderen Bruce Springsteen, Joe Jackson en vooral The Beatles, wier witte dubbelalbum voor hem een bron van inspiratie lijkt te zijn geweest. Daarbij weet hij in zijn ongekunstelde streektaalteksten zware zaken als vertwijfeling en lafhartigheid net zo navoelbaar te maken als een ontspannende fietstocht door de wijde omgeving. 'Te positief is ook snel te naïef', zingt Lohues op een goed moment, maar juist het vermogen om alles op zijn tijd te relativeren geeft de op zich al aanstekelijke muziek van Skik die onweerstaanbare opgeruimdheid.
