Een nieuwe lente, een nieuwe Skik
Drentse Courant/ Gert Meijer/ 2 april 1997
Oké, het duurde even voordat ik de nieuwe Skik op z'n juiste waarde wist te schatten. Als je de band menigmaal live aan het werk hebt gezien en bovendien bent gaan houden van de extremen die het verrassende debuut zo kenmerken, dan lijkt er op het tweede album 'Niks Is Zoas 't Lek (Polydor) in eerste instantie sprake van een wat afwachtende houding. Geen uitstapjes meer naar de meest krankzinnige stijlen, geen punk meer, maar echte liedjes. Gewone liedjes. Pas op de plaats? Het altijd moeilijke tweede album toch te moeilijk? Valt mee hoor. Niks Is Zoas 't Lek is een groeiplaat. Wat wil je ook met zo'n titel. De nummers, die soms zo eenvoudig klinken dat je nauwelijks kunt voorstellen dat ze ooit echt in je kop blijven branden, moet je de tijd geven om tot leven te komen. De geluidsknop op tien zetten. En dan genieten van de muzikale grapjes (de omgekeerde gitaar in 'Kan't Nie Wachten') en de best veelzijdige instrumentatie: de mondharp in 'Spek & Bonen' (de single?), de mandoline in 'Op Fietse', de cello's onder het bijna pathetische slot van 'Beter Nooit Dan Ooit', en de toeters aan het einde van het lekker ouderwets jazzy 'Makluk Zat'. Nee, en misschien is dat het verschil met de voorganger, niet alle nummers zijn even sterk. De sfeer van 'Absoluut Misschien' en zeker 'Wachten op de Zunne' komt niet echt uit de verf. Maar er staat veel lekkers tegenover. En dan hebben we het nog niet eens over de teksten gehad. Daniel Lohues is daarin beter dan ooit, ook op gitaar trouwens ('Beter Nooit Dan Ooit' en Cowboys & Indiaans'). Ik sta te popelen om deze nieuwe nummers live te horen. Want het podium is de plek waar Skik het best tot z'n recht komt. Enne...nou die hitsingle nog.
